Standardzik.
Rano szło koszmarnie słabo, ale popołudniu nózka już podawała - i udało się odciągnąć zapieczony tłoczek w przednim heblu :/
Rower przestał hamować nieproszony i nagle się okazało że jazda znów jest przyjemna :))

Ostatnia trasa w Kaliszfoni, tego urlopu.

Przy okazji nawiązałem kontakt z miejscową subkulturą bikerów , dzięki wizycie w sklepie na Częstochowskiej :)

Mam też patent na dojazd do Gołuchowa, szlakiem rowerowym.

Dłuzszy trip po okilicach Kalisza. Dobra pogoda - troche wiało ale miałem chęc na ucieczkę w kaliskie knieje.

Jak zwykle trafiłem na te same miejscówki co poprzednie razy... nie wiem jak to mozliwe - nawet polne drogi zbiegaja sie w to samo miejsce.

Tak czy inczaczej - trip był całkiem udany. Pokulałem po szutrach i dziurach. było warto.

Powoli czas się zastanowić co z Jarocinem w niedzielę...

Wieczorny przejazd po Kaliszforni - byle tylko przepompowac trochę krwi przez mięśnie.

Cały dzień jakos nie było okazji do wyjscia i do tego fatalnie się czułem.

Jednak ból głowy ustał zaraz po wyjsciu z rowerem. Czy to fizyczne uzależnienie?

Przyjemny kros po okolicach Kalisza. Niestety, za mało paliwa zabrałem i musiałem wracać do domu po 35 km.

Gorąco jak diabli - i tak szczerze mówiąc , trochę ciężko było dalej
przeciągać trasę, bo miejscówki już się kończyły. Taki urok kaliszforni
:/

Po niedzielnym maratonie, rower trzeszczy jak Ukraina. Czeka mnie znów rozkręcanie i smarowanie...

Mimo płaskiego terenu, nie był to łatwy maraton. Nie dałem rady pojechać GIGA, a i MEGA skończyłem z nie małym wysiłkiem.

Pokonał mnie silny wiatr, niedobór weglowodanów i odwodnienie... ostatnie 12 km. jechałem bez paliwa - i nie było to fajne :/
Finisz odczułem dotkliwie w trójgłowym.

Błoto było niemiłosierne - ale zabawa przednia - oprócz płaskich asfaltów, gdzie wiatr tak niepierdzielał, ze prawie spadałem z roweru.
Poza tym - świetnie. Tylko muszę teraz wyszukac jakieś dobre foty, których robiono na morgi...

GIGA musi jeszcze poczekać. Zdecydowanie nie byłem gotów na 92 km. :/

Czarna dupa.

Koniec baśni. Przejechałem 600 km żeby 4x wsiąść na rower.

Szkoda.

Ostatni przejazd - znów za Kvacany - tym razem szybciej, pewniej i do końca szlaku.

Podczas zjazdu teatralny dzwon w wyniku utraty panowania na zakręcie :)
po poszukiwaniach okularów pomknąłem dalej z błotem w zębach. Ależ było zajebiście... I krótko :/

Ta krótka traska , miała prawie 300m przewyższenia na przestrzeni 6 km. Niezły dramat :)

Słowackie Niżne Tatry to cud natury. Muszę tam wrócić z znów z rowerem. Na dłużej. I porobić zdjęcia z tras...

Szlak za Kvacanami.

Piękna trasa i super podjazd, kóry wewalił mnie na ręby. Było jednak warto. W trakcie zjazdu prawie przestawiłem jakiegoś niekumatego kluskojada, ale wróciłem pełen mocnych wrażeń. Oczywiście - jak zwykle - czasu za mało.

Podróż z rodziną w góry - w towarzystwe roweru, jest jak lizanie kostki cukru, mając czekoladę w kieszeni... Nigdy nie wiesz co lepsze... Albo wiesz - ale boisz się przyznać :/

Zwiad wokół Liptovskiej Sielnicy.

Było późno, więc za dużo nie objechałem. Zaliczyłem za to grzbiet ponad doliną Czarnej Mary wspinając się czymś , co nie było wcale drogą - jak przypuszczałem - tylko śladem po terenówce... (pionowy podjazd...)
Pastwiska, ślepe dróżki do posesji - no wesoło było - ale i mocnych zjazdów nie zabrakło...

Udało się!

Pojechałem w góry z rowerem na dachu :P

Karpaty powitały mnie błotem, kamieniami, bezlitosnymi podjazdami i... samobójczymi zjazdami.

Po całym dniu w aucie - niewyspany - nie dałem rady poważnie pojeździć - ale obleciałem Węglówkę dookoła dla poczucia "smaku" ;)

Cudne rynny z błota i kamieni solidnie mnie wytrząsnęły - ale wrażenia nie zapomniane... podobnie jak litry potu wylane na podjazdach, na pograniczu zawału serca :/